Miércoles 24.04.2019

Noticia dun amor non correspondido.

depositphotos_26700735-stock-photo-old-book-coverMoitos dos artigos que escribo aquí, veñen a conto de noticias curiosas sobre a nosa vila de Xinzo, tiradas de xornais antigos con máis anos dos que eu teño. Algúns deses xornais teñen nomes ben curiosos, algo que na súa época debeu ser unha especie de moda. Porén a historia que hoxe lles quero contar, non sae dun xornal, senón dun libro. E dun libro ben curioso, por certo. Para comezar, por exemplo, polo propio título, que logo lles direi.

Hai pouco tempo, o meu fillo preguntou na casa por “frases ou ditos de vellas” que necesitaba para facer un traballo da escola. Xa saben, cousas do tipo “malo será”, “marcho, que teño que marchar” e sentencias así, nas que o enxeño galego está ben a vista. Daquela, non acordei dunha expresión, ben fermosa por certo, que se usa moito para entrar nunha conversa: Mire que lle digo. E esa expresión é a que dá o título ao libro no que coñecín a esta muller, unha tal Milagres, alcumada a dos andares feiticeiros. Segundo nos conta o autor, esta era “a máis cativa e a máis fermosa das catro fillas dunha familia de Celanova, de tanta fachenda coma poucos cartos”. O relato prosegue dicindo que “as moitas gabanzas, afagos e louvanzas recibidas de cativa, fixeron dela unha moza vaidosa, arrogante e pagada de si mesma”. Desta moza, seica namorou perdidamente o protagonista do libro, o Tiniño, home ao que todos alcumaban Averomar, mais ese amor non foi a bo porto. A vida levou ao Tino por outros vieiros, que non acabaron nos brazos da súa amada, á que nunca tirou de todo das súas lembranzas. Pasado o tempo, o rapaz non foi quen de esquecela e cada que vez que pode vai visitala a Xinzo, coa escusa de andar tamén de esmorga por alí. Atópaa traballando nunha farmacia da nosa vila (o libro non di cal, cómpre deixar algo á imaxinación), mais confeso que a min próeme a curiosidade e gustaría de saber desa botica. O noso protagonista, namorou de tal xeito da Milagres, que segundo nos conta o autor, “non era quen de arrincar do seu peito aquel mal que lle atafegaba de tal xeito que nin tocar a gaita lle deixaba”. Cousas do amor, que son cousas serias. Non lles vou deixar de contar o final desta historia. O Tiniño non casou coa Milagres, e esta, cando o viu na botica, díxolle que ela non rematara por casar co boticario, porque a voda non pasara das monicións, que se suspenderan cando a nai do noivo foi coñecer á súa familia. En fin, unha historia de amor torta e revirada, que non acabou como nas películas.

Mais no libro hai unha boa mada de contos postos en boca dun vello mariñeiro de rostro traballado por mil ventos mareiros. Son as historias do Tino, o home que soñaba con ver o mar e foi adiando o seu soño por acompañar ao Marcial, o seu mestre gaiteiro. Porén, moitas veces os soños rematan por cumprirse, talvez porque se soñan con demasiada forza, talvez porque se desexan coa alma. E así o Tino, acabou por ver o mar e gañando cartiños tocando a gaita no barco de Vigo a Cangas. E coma esa, hai un cento de historias de sabor a sal, de saber popular, no eido desa arte da conversa de taberna que esmorece nestes tempos dixitais. Relatos que percorren vidas alleas, personaxes e paisaxes que quedan así ao alcance da nosa man, tan reais que pensaremos coñecelas dende hai tempo. Esas conversas, recollidas nun libro marabilloso, Mire que lle digo, entre un vello con moita mar nos ollos e o autor, Manuel Da Costa, engaiolarán a todo aquel que teña a ben desfrutar da súa lectura.  

Rafael Laso Lorenzo