Dende a Limia
19:28 h. Sábado, 20 de Octubre de 2018

Xosé A. Xardón Dacal
Exalcalde e sobriño do tio Lisardo
Xosé A. Xardón Dacal

Meten medo!

Meten medo!

“Hai unha pola rota no arboredo / que cai no chao como sinal escura, / oubea un can ó lonxe na espesura / da noite en soedá e eu teño medo”. (Do poema «O medo vai e vén», de Antón Tovar, tan ben musicado por Anxo Rei no disco A rabela da pluma ) Non. Non sería xusto...
Eu coma os outros

Eu coma os outros

“Non atopaba luz por ningures. Non se escoitaba ningunha voz que servise de guía na escuridade” . ( Os fillos do mar , Pedro Feijoo).   Cando se conformaron as corporacións locais, nadas das eleccións de 1983, o nacionalismo galego aínda non atopara o antídoto...
Cala, que así estás máis guapo!

Cala, que así estás máis guapo!

“Os píncaros esgrevios / erguen no ar a voz podente / da terra aquela que era diles” . (Do poema «Endeita do futuro», Calados esconxuros , Antón Tovar). A estas alturas do relato xa debiamos estar en condicións de saber que a deriva autoritaria do goberno español non é...